My name is Tessa Scott. A good name of three syllables.

  I walk. There is no place for me to go. No, actually, there is one. One place. Governed by a king who likes to play games. And this king is haunting me right now. He's waiting for me. Lurking beside me, like a shadow. He's dressed in black. Hollow black. He's waiting patiently for the time I'll be weak enough, so he can overrule me too. Like he's overruled millions of people. Actually he's overruled every life in this world. Every kind of life. There comes a time for all of us when we're too weak to deal with him. Nearly no-one's aware of him. He's decent. Enough so that he doesn't make his presence a big deal. But I am. I am aware of him. I've been walking with him stepping silently by my side for so long now that I'm kind of used to him. I know he's waiting and I know the purpose of my life is to meet him one day. I was born to meet this king. But that's not enough to stop me from being afraid. 
  I walk. I find a bench. I sit. And on the wall beside me, I write.
  "Keep breathing. Just keep doing it. It's easy. In and out."





It's easy

in and out 

Keep breathing

Just keep

doing it 

It's 

easy

in

and

out.

and everything has an end.
Though this king is infinite

  Από όλα όσα θα μπορούσα να θυμάμαι, θυμάμαι αυτήν την στιγμή: Εσένα μπροστά στον καθρέπτη. Δεν ήξερες πως σε κοιτάζω και δεν ήθελα να το μάθεις. Δεν ήξερες καν πως είμαι εκεί. Θα σκότωνα να μάθω τι περνούσε απ'το μυαλό σου τότε. Και θα σκότωνα να μάθεις πώς σε έβλεπα εγώ. Δεν μέτρησα την ώρα, αλλά νομίζω ότι κράτησες για 2 τραγούδια την ίδια στάση. Απαράλλακτη, να κοιτάζεις. Τι; Και πάνω που σκέφτηκα πως δεν υπάρχει τίποτα άλλο να δεις μέσα σ'αυτόν τον αντικατοπτρισμό, γιατί είναι αυτός που ξέρεις καλύτερα από όλους, γέλασα με τον εαυτό μου. Γιατί εσύ κάθε φορά που κοιτάζεις τον εαυτό σου στον καθρέπτη βλέπεις κάτι διαφορετικό. Μα τώρα που το ξανασκέφτομαι, όχι μόνο εσύ. Όλοι μας. Κάθε φορά που κοιτάζουμε στον καθρέπτη βλέπουμε κάτι διαφορετικό. Και αλλάζει η όψη μας; Μπα. Πόσο να αλλάζουμε απ'τη μια μέρα στην άλλη; Θ'αλλάζει ο τρόπος που τα βλέπουμε, τότε. Λες και κάθε μέρα φοράμε ένα διαφορετικό ζευγάρι γυαλιά... ή μάλλον τα γυαλιά μας αποκτούν έναν παραπάνω λεκέ. 
  Δεν γύρισες ποτέ να με κοιτάξεις, κι εν μέρη είμαι χαρούμενη γι'αυτό. Βέβαια αν με κοίταζες, θα σου 'λεγα πόσο όμορφη είσαι για μένα. Αλλά τι σημασία έχει αυτό;